Nie popadajmy w przesadę. Bo możemy się cofnąć do Bolesława Chrobrego atakującego grody Czerwieńskie i gwałcącego córkę Jarosława Mądrego. Okres kiedy Polska jako państwo obejmowała sporą część Ukrainy to co najmniej 150 lat od rozbiorów do utworzenia II Rzeczypospolitej, choć jeszcze 100 wcześniej straciliśmy Ukrainę z Kijowem na rzecz Rosji.

II Rzeczypospolita powstała w opozycji wobec dążeń Ukraińców w Galicji – (bo reszta miała serdecznie w d..pie do jakiego państwa będzie należeć), co sprawiło, że stosunki z Ukraińcami przed drugą wojną światową nie były najlepsze – delikatnie mówiąc. Polska policja o oddziały WOP przeprowadzały pacyfikację, dochodziło do starć na ulicach i skrytobójstw. Przy czym Ukraińcy także nie byli bez winy.
Ale prawdą jest też, że gdy miliony Ukraińców za wschodnią granicą było zsyłanych w bydlęcych wagonach, lub umierało z głodu, bądź też zaliczało kazamaty NKWD za jedno słowo po ukraińsku, u nas wychodziła prasa w języku ukraińskim, legalnie działały stowarzyszenia ukraińskie.

Wobec powyższego trudno było Polakom zrozumieć i pojąć taki poziom nienawiści bestialstwa jaki opanował sąsiadów z jednej wsi, z których wielu było ojcami chrzestnymi, lub nawet rodziną – bo małżeństwa między obiema grupami etnicznymi nie były czymś nadzwyczajnym. Może byłoby to zrozumiałe gdyby ukraiński terror skierowany byłby wobec posiadaczy ziemskich, osadnikom wojskowym, inteligencji, czy działającym w ruchu niepodległościowym Polakom, ale Ukraińców w Galicji, Wołyniu opanował jakiś amok wobec tak samo biednych sąsiadów, czasami nawet wręcz bliskich, iż dopuścili się takich potworności, które tylko bardzo chore i spaczone umysły są w stanie sobie wyobrazić.

Chcę przypomnieć tym, którzy uważają że Ukraińcy mieli jakieś uzasadnienie do przeprowadzania swych potwornych zbrodni, że plan dowództwa UPA był taki aby zlikwidować fizycznie Polaków aż po Wisłę. Samoistna Ukraina miała obejmować takie ukraińskie „rdzenne” ziemie jak Lublin czy Przemyśl.

Ja nie widzę jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla Ukraińców jeśli chodzi o zbrodnie jakiej dokonali w latach 1942-1944 na swych sąsiadach. Tym bardziej, że nie był to wbrew pozorom spontaniczny wybuch niekontrolowanej nienawiści, a zaplanowana i wykonana z zimną krwią potworna masakra podobna do rzezi Ormian przez Turków, w celu fizycznej likwidacji nie lubianego narodu, z którym na poziomie lokalnym od wieków żyło się w pokoju.

„euro-hillbilly, może cię to zaskoczy, ale Polacy nie mordowali Ukraińców”.

Wybacz, ale to nie jest prawda, tylko propaganda. Jakościowo nieróżniąca się od tej, że Armia Czerwona przyniosła wyzwolonym przez siebie w czasie II WŚ radość, ulgę i szczęśliwość.

Zgadzam się natomiast z wszystkimi, którzy mówią, że należy pamiętać o przeszłości i budować przyszłość. Z naszym narodowym zajobem i masochistyczną skłonnością do nadmiernego rozpamiętywania nigdy nie będziemy w stanie zbudować nic solidnego na przyszłość. Francuzi z Niemcami też mają za sobą niezłą historię i oddają jej należną przestrzeń – w podręcznikach i encyklopediach. My natomiast ciągniemy się w ogonie Europy, bo ważniejsze dla nas to, co się działo 50 lat temu niż to, że w gminie chodnik krzywy a drogi dziurawe.

Może to i byłby jakiś sposób na życie, ale póki co – tym skansenem świat mało zainteresowany, mimo że wstęp bez biletów. Może dlatego, że toalet dla turystów brak a jak są to śmierdzą; za to mamy najlepiej na świecie zachowaną „pamięć narodową”.

Przypomnij mi bo nie pamiętam, co do których honorowanych przez nas polaków Ukraińcy zgłaszają uzasadniony sprzeciw, ze względu na popełnione zbrodnie.
Książę Jarem Wiśniowiecki nawet przez nas jest uważany za rzeźnika