.com

- Czy jestem już gotów Mistrzu?
Mistrz nie okazał żadnego zniecierpliwienia, nie drgnął nawet – choć był starcem bardzo posuniętym w latach, a jego ciało nie było już tak posłuszne duchowi, jak za lat młodzieńczych i dojrzałych; ani nawet tak, jak za lat jesieni życia. Jednak dziesięciolecia medytacji i treningu zrobiły swoje. Mimo wieku, mimo skłonności obolałych artretyzmem członków do niekontrolowanych drgań, mimo trudności z utrzymaniem pozycji wertykalnej tkwiących w nadmiernie zużytych i steranych wiekiem mięśniach – mistrz potrafił jeszcze ukrywać emocje tak, jak nie potrafi tego niejeden młodociany adept Zen.
- Synu. Jesteś gotowy i nie jesteś gotowy. Bycie gotowym – Uuuuuhma…. Uuuhmaaaa… (tu zakręcił modlitewnym młynkiem znienacka i energicznie, niczym pies kłapiący na muchę) – to nie stan, nie proces nawet. Bycie gotowym to potencja, która miała miejsce niegdyś, ma miejsce teraz i będzie miała miejsce w przyszłości…
- Czyli…
- Yhm…uaaaa…uaaaa Nie przerywaj Synu. Albowiem miała ona miejsce w przeszłości, ma teraz i mieć będzie w przyszłości na równych prawach z tym, że nie było jej w przeszłości, nie ma jej teraz i nie będzie nigdy. Rozumiesz? – dobitność pytania podkreślił kolejnym energicznym warkotem młynka.
- Taaaaak… Yhm… tego… rozumiem Mistrzu. Twoja odpowiedź jest zaiste pełna mądrości wieku dojrzałego, jak i spokoju filozofii Zen. Jednakowoż nie mogę jej przedstawić mojej żonie i pracodawcy, jako wystarczającej dla powrotu do mego rodzimego kraju. Jeśli to nie kłopot, o Mistrzu – pragnąłbym wiedzieć, czy po trzech latach praktyki na tym świętym wzgórzu, u boku takiego mędrca (tu skłoniłem się lekko, a Mistrz żachnął się, zasłaniając nagły rumieniec starczych lic modlitewnym młynkiem) – jestem już przepełniony duchem Zen na tyle, aby nie dać się zwieść niegodnej ułudzie tego świata? O, nie zrozum mnie źle, Mistrzu – zwalczałem niecierpliwość długotrwałą medytacją, sam wiesz, że opanowania uczyłem się od najlepszych (tu znów skłoniłem się lekko) – jednakowoż nie mam już możliwości kredytowych na mych kartach bankowych, a dzieci mówią „Tato” do mojego sąsiada…
- Yhmmm… nie masz zdolności kredytowej, powiadasz… Rzeczywiście… Uhmmaaaaa… Uhmaaaa…. Gdy spoglądam w spokojną toń twego szczerego spojrzenia, gdy patrzę na dostojność twej cierpliwej postawy, gdy widzę, jak bardzo wyciszyłeś ciemne strony swojej duszy od momentu przybycia – muszę stwierdzić, że rzeczywiście, naprawdę i jakże szczęśliwie jesteś NIEMAL gotowy.
- Niemal, Mistrzu? Niemal?
- Och, nie rozpaczaj, mój Synu. Nie zostało ci wiele dla udanej kontynuacji drogi Zen… UUaaaa… uaaaa … Ostatnia próba.
Nadzieja zakwitła w mym sercu, niczym kwiat lotosu na urodzajnej wodzie.
- Mistrzu, przejdę wszystkie próby, jakie nakażesz, i gdyby nie to, że zbytnia gorliwość sprzeczna jest z pełną równowagi drogą Zen, zapewniał bym Cię o mej gorliwości nieustannie, dopokąd by się brat Moutu nie umył, a odrzwia klasztoru raz do roku nie zostały otwarte dla turystów. Ale pozostaje mi tym gorliwiej zapewniać o braku mej gorliwości… Uhmaaaa, uhmaaa…
- Dobrze, Synu, słuchaj zatem: rzecz jest dość prosta – winieneś udać się za siódmą bramę Orientu, ku mieście grzeszników, przez tereny zamieszkałe przez rabusiów i gangi. Tamże musisz się udać na Świętą Górę, na którą drogę zagrodzą ci siepacze miejscowego tyrana. Nie bój się jednakże – prawdziwa droga Zen albo uchroni cię od śmierci w cierpieniach albo nie uchroni – i wtedy znaczy to, żeś na nią nie zasłużył. Gdy tedy staniesz na szczycie Świętej Góry, wnidziesz do niej, odnajdziesz uzurpatora, który w imieniu namiestnictwa kala to święte miejsce i odszukasz u niego ptaka, którego zazdrośnie kryje w gęstych szarawarach. Porwiesz ptaka (a fałszywy kapłan zapewne nie przystanie na to z chęcią) i przywiedziesz go mnie, gdzie uczynim na nim nalewkę domową. Poczem będziesz gotów niemal tak, jak ja byłem gotów trzy dekady temu.
- Ależ Mistrzu! Powściągnąwszy emocje zgodnie z duchem Twych nauk – to jest po prostu zajebiście trudne!
- A czymże jest droga Zen, mój Synu, jeśli nie przezwyciężeniem trudności przez ich obejście? – uśmiechnął się chytrze Mistrz.
- Ale jak mam obejść górę, strażników, gangi… eee, zaraz, zaraz… Czy jest jakieś prostsze rozwiązanie?
Mistrz westchnął ciężko i powoli wstał z kirkuru.
Nie spiesząc się, starczym krokiem obszedł wkoło święty dywan wzdychając i coś mamrocząc. Z jego przygarbionej, wątłej sylwetki biła olbrzymia moc – którą jednakowoż mogli zobaczyć tylko wtajemniczeni. Wreszcie stanął przede mną i opanowując starcze drżenie głosu wyszeptał z emfazą:
- Pójdziesz teraz, mój Synu, w dolinę. Znajdziesz bankomat, a nie drugi, nie trzeci, nie czwarty – a pierwszy znajdziesz. Tamże wypłacisz wszelkie oszczędności, które zechcesz poświęcić na zostanie Mistrzem Zen – a nie wątpię, że nie jest to dla ciebie sprawa błaha.
Po czym udasz się prościutko do mnie, a ja podam ci Święty dzban.
Gdy wrócisz do domu, do żony i dziatek, wieść spokojne i powściągliwe życie filozofa Zen – zapalisz trociczki, wesołe lampiony, zaprosisz rodzinę i przyjaciół, rozbijesz dzban i wyjmiesz Święty Zwój. Na nim zaś odczytasz radę, która spowoduje, że staniesz się Mistrzem Zen. A będzie to porada lepsza nawet, niż ta, której udzieliła po kilku milionach lat maszyna z powieści Douglasa Adamsa…
Tu Mistrz zamknął oczy, a o życiu w jego małym pomarszczonym ciałku świadczył już tylko przerywany, płyciutki oddech. Zrozumiałem, że czas oddalić się w kierunku doliny…
***
Uczyniłem, jak nakazał Mistrz.
Gdy już przeszedłem stosowne medytacje, gdy spaliłem trociczki, gdy uśmierzyłem wściekłość żony na tyle, że nie zamordowała gości bronią automatyczną – uczęstowałem ich uśmiechem, tybetańskim poczęstunkiem z mleka nie wiadomo jakiego zwierzęcia i zapowiedziałem, że odczytam ostateczną mądrość, która kończy mą edukację na drodze adepta Zen.
I odczytałem tę wiadomość.
I była wielka, słuszna i mądra.
Nie czytajcie jej pochopnie. Ale jeśli ją przeczytacie, dajcie jej stosowne chwile rozważań i medytacji. Myśl zawarta na nadpalonym kawałku ryżowego papieru, pochodzącym jeśli nie sprzed wieków, to udatnie to fałszującym, brzmiała:

DO K. NĘDZY, NIE KARM TROLLI!

@Cegorach

Niestety, co do raportu TI nie zmieniałbym zdania. Tak jak był sondażem – tak nim pozostał.
Nadal nie wykazuje stanu faktycznego (wbrew trollom) tylko samopoczucie społeczne.
Ja w ogóle uważam, że raport TI w związku z tym pokazuje osobom nieuświadomionym tak naprawdę ZAWYŻONĄ skalę korupcji – Polacy to z reguły malkontenci i z reguły mówią o swoich współplemieńcach źle:)

Z tego powodu uważam, że rzeczywista skala korupcji jest w Polsce dużo mniejsza, niż się sądzi – i wcale nie byłbym zdziwiony, gdyby rzeczywista korupcja była wyższa np w Niemczech – do których w raporcie TI nie doszljusujemy nigdy.
Bo to, że co i rusz wybuchają jakieś afery korupcyjne we Francji czy Niemczech, których choćby skala finansowa w porównaniu do Polskich jest gargantuiczna – nie wstrząsa posadami światopoglądu obywatela Zachodu – który wierzy w stare demokracje.
W Polsce natomiast, która ma złą prasę od dziesięcioleci, wiadome przejścia historyczne i nieufność obywateli do własnego państwa – obraz korupcji w oczach społeczeństwa jest moim zdaniem wyolbrzymiony.

Z tego powodu uważam, że korupcja nie spadła szczególnie ani za PISS, ani za PO. Spada ona najprawdopodobniej dość stałym i jednostajnym rytmem – co zdają się potwierdzać socjologowie – a wynika to po prostu z coraz większego udziału sektora prywatnego w gospodarce i coraz większej konkurencji pomiędzy walczącymi ze sobą podmiotami.
I zapewne na jakimś tam poziomie w końcu się zatrzyma – bo wyplenić jej całkiem nie można, póki istnieje jakikolwiek styk między dziedzinami państwowe-prywatne, a istnieć zawsze jakiś musi:)

I przepraszam, ze tak “offtopuję”, ale na temat korupcji mam jeszcze do powiedzenia, że:
- śmieszy mnie niezmiernie wiara pissowskich lemingów, że z korupcją może skutecznie walczyć jakaś władza centralna, jakiś szeryf albo kolejne kontrolne instytucje. Bo taka wiara kończy się jedynie kolejnym stopniowaniem biurokracji, zmarnowanymi środkami publicznymi (obojętnie, czy chodzi o Porsche agenta Tomka czy diety Pitery), a w najgorszym przypadku – jak w przypadku CBA Kamińskiego – politycznym wyorzystywaniem takich służb;
- tak naprawdę skuteczna walka z korupcją jest możliwa tylko w jeden sposób: jak największego zawężania styku prywatnego z publicznym. Z tego punktu widzenia najlepsza jest oszczędna ustawodawczość i regulacja, wolna ręka rynku, gdzie się tylkjo da, jak najszczuplejsza administracja i brak uznaniowości urzędniczej. Wszystko to jest możliwe jedynie w rozwiązaniach liberalnych – nie jest natomiast możliwe w rozwiązaniach propagujących centralizm, rozrost administracji, maksymalną regulację prawną, nacjonalizację czego się da i polityczne zawłaszczanie znacjonalizowanych przedsiębiorstw.
To nam nieco rozjaśnia może, dlaczego walka a korupcją prowadzona przez PISS miała wymiar jedynie propagandowy – a w rzeczywistości był to najbardziej przeżarty korupcją materialną i polityczną rząd III RP – bardziej nawet, niż ten Millera;
- w istocie, poza możliwymi liberalnymi rozwiązaniami, daleko bardziej od tworów typu CBA sprawdzają się w walce z korupcją: wolne media i konkurencja między nimi w dostępie do kompromitujących informacji – a z tym jest już u nas niemal na światowym poziomie:); konkurencja podmiotów gospodarczych (gdy jest przetarg publiczny, firmy mogą go zaskarżać – to już jest forma kontroli urzędników); wymagania UE co do formalnych stron zagospodarowywania pieniędzy ze wspólnego budżetu (a to już spory procent biznesu na styku publiczne-prywatne) i wreszcie dopiero na końcu instytucje w rodzaju policji, CBŚ czy CBA.
Śmieszy mnie zatem niezmiernie wiara pissowskich lemingów, że przez powoływanie kolejnych instytucji jakiś szeryf zmniejszy skalę korupcji – jest to w istocie niezmiernie naiwne. I rzeczywiście: już pominąwszy zawirowania wokół nieszczęsnego Kamińskiego – nie wiem, czy pamiętacie, ale jakieś pół roku temu zaaresztowano za korupcję niejakiego Dariusza K…. jednego z założycieli CBA:)
Homo sovieticusowi i sierocie po PRLu nie przyjdzie do głowy, że tworzenie kolejnych instytucji publicznych i administracyjnych do zwalczania korupcji tworzy jedynie kolejny szczebel korupcji:)

Widzę, że myślimy podobnie, Cegorach. Ja może dodałbym do tego, co napisałeś – że takie służby,powołane i utrzymywane łaską polityków – zrobią wszystko aby się odwdzięczyć tym, od których zależą w nich awanse i finanse. I zrobią wszystko, żeby udowodnić swoją przydatność i konieczność swego istnienia.

Stąd żenujące polityczne prowokacje CBA i hołdowanie zasadzie, że na człowieka paragraf się znajdzie. Stąd ten bezwstyd w wysługiwaniu się tym, od których zależy zastała struktura.

I nie ma znaczenia, który polityk psuje państwo – i tak potem naprawić trudniej.
Już za rządów PISS pisałem, że to, co PISS psuje – psuje na swoją zgubę. Obawiałem się, że gdy PO dojdzie do władzy, pokusa będzie zbyt silna – i na pohybel samym Kaczyńskim to, co napsuli, obróci się przeciw nim.
Sądziłem, że PO i PSL przejmą media, przejmą od razu CBA, porozsadzają swoich w państwowych spółkach, będą generalnie korzystały z możliwości chapania, jakie dała nierozważna polityka populistów.itd, itp Że, mówiąc generalnie, łaątwo ustalić złą praktykę – trudno ją potem zmienić. I że niemoralne prktyki PISSu na stałe wejdą do polskiej polityki.

I jestem w szoku: zapewne PO-PSL nawsadzali swoich w radach nadzorczych, zapewne wiele z tego psucia skorzystali – ale już samo to, że machnęli ręką na media, że pozwolili być CBA, jakie było, że nie powołali zaraz po wygranych wyborach tabunu komisji śledczych mających promować własnych polityków i kompromitować PISS – słowem, że nie skorzystali z okazji nadanej przez psujów – to jestem w szoku. Nie wiem, czy to zasługa Tuska, czy większej grupy ludzi w PO – nie wiem też, jak długo by wytrzymali i czy przypadkiem wygrane wybory prezydenckie i następne parlamentarne nie zmieniły by tego obrazu rzeczy?

Ale, obok innych zasług tego rządu – jest to podstawowa rzecz, dla której sądzę, że nie myliłem się, głosując tak, a nie inaczej:)

@Generał Electric, treepwood

Przede wszystkim, to chłopaki z PISSu dbają o to, aby przypadkiem woda ludziom z mózgów nie wyciekła.
Otóż powtarza się, że przypadek Agnes Trawny dowodzi, że Niemcy będą tu wracać i odzyskiwać przedwojenne majątki.
Jest to rzecz jasna pissowskie kłamstwo i typowy dla tej partii pic na wodę. Albowiem Niemcy, którzy tu mieli majątki przed II wojną, mogą sobie co najwyżej przyjechać i pocztówki kupić – bo ostatecznie ich pozwy w tej kwestii odrzucił nawet Trybunał w Strasburgu.

Agnes Trawny odzyskuje majątek, bowiem do lat 70 BYŁA OBYWATELKĄ POLSKĄ. Kiedy w latach 70 zapragnęła poszukać lepszego życia w Reichu – PRL zrobił z nią to, co i z resztą tego rodzaju przypadków – tj potraktował barbarzyńsko, jak na komunistyczny system przystało. Niewiele mogła zabrać, musiała wszystko spieniężyć tu za grosze i wyleciała w zasadzie na kopach za to, że pogardziła socjalistyczną ojczyzną – a że pewno rzeczywiści miała korzenie niemieckie lub mazurskie, tym łatwiej można ją było potraktować jak piątą kolumnę i “niepewny element”.
Ten sam manewr przećwiczono z Żydami w 1968 roku.
Aliści prlowski pierdzielnik uważał, że będzie wieczny – mimo więc tego, że potraktował Agnes Trawny, jak potraktował (co w komunizmie nie dziwi), nie zadbał już o sfinalizowanie tej kradzieży w biały dzień – i nie usunął Trawny z ksiąg wieczystych:)

I ot – macie niemiecką nawałę junkrów, wracających po majątki:)

Nie wiedzą teko Kaczyński z Kurskim i resztą “prawych” (haha) i “sprawiedliwych” (huhu) kłamcy i krętaczy? Naprawdę nie wiedzą?:)

To nawet nie chodzi o lex retro non agit, treepwood, bo pani Agnes Trawny, choć ją zapewne zmuszono do rezygnacji z polskiego obywatelstwa, gdy wyjeżdżała – nadal sobie wesolutko figuruje w księgach wieczystych! Zatem Jarkacz nie postuluje nawet, żeby prawo działało wstecz – on postuluje na sposób bolszewicki, by prawo zostało złamane wobec sytuacji mającej miejsce obecnie!

Bo co to dla Tuska wziąć i skreślić właściciela z księgi wieczystej, prawda:))) W IVRP byłoby to przecież błahostką, czyż nie?