Cóż, można się z tym warunkowo zgodzić – ale jeden z tych warunków koniecznych to rzeczywisty fakt posiadania czegoś dobrego. Np. kiedy się ma międzynarodowy szacunek i autorytet – to lepiej tego nie zmieniać. W tym kontekście mądra skądinąd sentencja Jarosława K. nie znajduje zastosowania. Wszak w polskim systemie władzy Prezydent to funkcja w znakomitej większości reprezentacyjna (zwłaszcza poza krajem), bo od codziennej (domowej) roboty jest rząd, a od stanowienia prawa – parlament.

Natomiast – tu wciąż się zgadzam z JK, na zasadzie logicznej odwrotności – jak się ma bubla – np. walizkę z urwaną rączką – to najlepiej ją wyrzucić i kupić nową, bo choć (bezsprzecznie) nadal jest to walizka, jednak swojej podstawowej funkcji spełniać za dobrze nie może. I trochę obciach obnosić się z nią po nowoczesnych lotniskach, gdzie nawet przeciętny turysta ma majtki zapakowane w eleganckiego Samsonite’a.

“Jak ma się coś dobrego, to lepiej tego nie zmieniać.” – powiedział J. Kaczyński…

jak moja rozwojowa babka mowila „Zmiany tylko na dobre wychodza. Stagnacja jest klatwa stojaca na przeszkodzie rozwojowi”.
…….. i to nam wszystko mowi……

Doznałem dziś rano olśnienia. W ten słoneczny (w Warszawie), miły letni poranek – chciałem się z Wami podzielić swoją radością.

Ze szczególnym ciepłem i miłością witam Palestrinę 2005. Albowiem moje olśnienie Jego dotyczy.

Odkąd pierwszy raz zajrzałem na „SD”, Palestrina wypełnia moje myśli i uczucia. Myślę o nim przed zaśnięciem i po przebudzeniu. W pracy, w domu, na drągu, w przeciągu, w pociągu. Otwieram lodówkę – Palestrina; odkręcam kran – Palestrina; inni mężczyźni co rano mogą obserwować swoją tzw. „morning pride” – ja zaglądam w to samo miejsce i widzę… tak, tak, zgadliście – Palestrinę.

Nie znając Palestriny osobiście, stałem się przecież jego stalkerem; jednak nie wiedząc, gdzie mieszka, gdzie robi zakupy, gdzie wychodzi na spacer z psem – jestem skazany na stalking li tylko emocjonalny; niczego jednak tak nie pragnę, jak stać się dla Palestriny tym, kim Jack Jordan dla Umy Thurman, kim był John Hinckley dla Jodi Foster, Dawnette Knight dla Michaela Douglasa. Mentalnie jestem jak Pit Bull, jak Tommy Lee Jones w „Ściganym”.

Taki ładunek emocji musi prowadzić do iluminacji. Takaż i nastąpiła dzisiejszego ranka; ten dzień w moim małym pamiętniczku zasłużył na specjalną zakładkę z łodyżki ususzonego tymianku…

Rosjanie – nasi mądrzy wschodni bracia – w swoim pięknym, śpiewnym języku mają określenie na osoby takie, jak Palestrina. To określenie to „jurodiwyj”. Któż to taki? – zapyta dziatwa, zbyt młoda aby pamiętać obowiązkowe lekcje języka rosyjskiego w szkole podstawowej, średniej i wyższej.

Podaję za słownikiem języka polskiego PWN:

„jurodiwyj «w Rosji>>: człowiek nawiedzony, często skrywający pod maską głupoty i opętania mądrość i świętość”

Polaczkowie – a.k.a. „Lachy” czy też przez co bardziej nienawistnych braci Rosjan nazywani „Pszekami” (odpowiednik naszego „Rusek” czy „Szwab”) – by large nie rozumieją głębokiego i prawdziwego znaczenia oraz (przede wszystkim) istoty „jurodnosti” i samych jurodiwych niesłusznie, krótkowzrocznie i nikczemnie nazywają często jurodiwych „dziwakami”, „zakalcami”, „muminkami”, czy też nawet (szczególnie w na Kujawach i Roztoczu) – „gośćmi ze zrytym beretem” (wersja pomorska – „faceci z bałaganem pod deklem”). Uważają ich za dziwadła i nierzadko – to i tak wersja łagodna – wdają się z nimi w pseudodyskusję, gdzie pod pozorem zainteresowania i intelektualnego pojedynku dają tym świętym mężom marną (bo tylko na taką ich stać) próbkę emocjonalnego zaangażowania. Objawia się to stwierdzeniami typu „ależ nie masz racji, pod łóżkiem nie mieszka różowy borsuk” czy np. „Profesor doktor habilitowany Jemioła robi błędy ortograficzne w swoim nieczytelnym podpisie”. Pod tym płytkim płaszczykiem żałosnej responsywności kryje się rozpacz i niemożność zrozumienia Wyższego, Absolutu, Mądrości.

Bo Jurodiwyj to – co widać w samej definicji – człowiek, który posiadł wyższy stopień świadomości, żyjący w harmonii i zrozumieniu z przyrodą (m. in. drzewami, trawami, skorupiakami i błonkoskrzydłymi), dyskutujący o tematach Ważnych niejednokrotnie z samym Najwyższym – nierzadko przekonując go do swoich racji. To człowiek jednocześnie wywyższony i poniżony – jak Jezus Chrystus.

Rodzina Donny Quintana z Meadow Lake w stanie Nowy Meksyk poczuła się wyróżniona przez los, gdy na ścianie swojego mieszkania odkryła wizerunek Madonny. Niezwykły obraz pojawił się w wigilię Bożego Narodzenia 2007 r.

W miejscowości Męcikał (Bory Tucholskie) na desce opuszczonego magazynu opon do ciągników objawił się wizerunek Zbigniewa Ziobro.

Przykłady można by mnożyć, ale po co.

Na portalu Spieprzaj Dziadu pojawił się Palestrina. Alleluja!

Dopiero naszym wnukom dane będzie zrozumieć i pojąć tę niezwykłą tajemnicę, której staliśmy się częścią.

Póki co – chwalmy. Salem alejkum.

Normalnie jak Dyzma! Dyzma też miał tyle tupetu! Tyle tylko, że Dyzma przy całej swojej nikczemności był jednak osobnikiem inteligentnym.

Rozumiem, że tak gościu przemawia do ciemnego luda, ale żeby będąc w obecności profesorów mówić o sobie „profesor”, gdy się nim nie jest?