Wyborcy zazwyczaj są, przynajmniej przez jakiś czas, przywiązani do swoich sympatii politycznych. Im bardziej radykalny polityk – tym zazwyczaj bardziej radykalnych ma zwolenników. PIS, jako partia radykalna co się zowie i radykalnie pozbawiona sensu, ma także raczej wyznawców, niż sympatyków.

Ale i w bardziej umiarkowanych sympatiach ludzie niechętnie widzą bratanie się przeciwników politycznych.

A tu tymczasem panowie pogodnie sobie gwarzą, jakby nigdy nic. To jest troszkę taka gra: wielokrotnie było widać, jak skaczący sobie do oczu po telewizjach i na sali sejmowej politycy w kontaktach codziennych są na ty i piją razem wódkę:)

Jedni znają się jak łyse konie jeszcze z opozycji, inni, jako zawodowi posłowie, latami widzą te same twarze. Sejm z przyległościami, to właściwie zamknięty świat: mają tam wszystko, od solarium dla Leppera po mieszkania w hotelu poselskim. Mogę sobie wyobrazić, że niektórzy zawodowi politycy naprawdę tracą kontakt z rzeczywistością: prawdziwe życie leci gdzieś obok nich, a na plan pierwszy wysuwa się polityka kuluarowa, samowystarczalność w zamkniętym kręgu, i świat zza szyb limuzyny… Myślę, że można zgłupieć – a już szczególnie, jak się jest jakimś tam burakiem z Samoobrony, który nagle zostaje panem posłem czy senatorem. W ten sposób można by chyba wytłumaczyć wiele z irracjonalnych zachowań pomniejszego politycznego drobiazgu; łącznie z zatratą instynktu samozachowawczego, który powoduje, że rozbijają się samochodami po pijaku i generalnie potrafią nabroić tak, że lądują w pierdlu. O skandalach obyczajowych nie mówiąc – vide casus ciapowatego Marcinkiewicza. Ale przed wyborcami obowiązuje gra i twarz pokerzysty: „Ja panu nie przerywałem” i „Wyście Polskę rozkradli”. A poza kadrem: „Władziu”, „Leszku” i „Donku, jak się naćpała”.

Myślę, że warto pamiętać o takich niuansach: politycy maja służyć obywatelom, ale warto pamiętać, ile mają w tym własnego interesu i jak bardzo potrafią być zakłamani…