.com

A mnie się przypomniał taki dowcip, w tej chwili już z brodą: dobrze, że Kaczyńscy nie są trojaczkami, bo i stanowisko prymasa by obsadzili.

Swoją drogą – wiele już powstało analiz na temat mitycznej IV RP. I to, że ministrem sprawiedliwości, a jednocześnie faciem zdolnym wywalać na pysk sędziów, winien być gostek, którego kochanka będzie redagowała wiadomości w “publicznej TV”. I to, że dostęp do najważniejszych dokumentów, a także do faktycznej władzy tak wewnętrznej, jako i zagranicznej może mieć kolo, który nie jest nawet premierem (Jarkacz za Marcinkiewicza). Że rządzić winni jeno genetyczni patrioci. Itd w ten deseń.

Dużo się mówiło, że ta IV RP, to coś na wzór afrykańskiej republiki bananowej – w czym wiele racji.

Ale ja teraz widzę, że to bardziej takie rodzinne przedsiębiorstwo.

Może sobie Jakubiak z Kurskim tylko żartują, ale nawet jeśli, to nawet samymi żartami pokazują, jak w rzeczywistości postrzegają Polaków.
Ja tam nie jestem szczególny altruista, jest sporo ludzi, za którymi nie przepadam – ale żebym miał większość Polaków za takich debili, którzy pozwolą zrobić braciom K. prywatny folwark z Polski na lat 20 – to wstydziłbym się o tym mówić, raczej bym stąd spierdzielał, gdzie normalniejsi ludzie mieszkają.

Ale, Bogu dzięki, nie taki ten lud ciemny, jak mu się wmawia. Na jedną kaczkę starczyło na dwa lata cierpliwości – a erupcja niechęci do pislamu była dość symptomatyczna. Szczęściem Polacy, przy rozlicznych narodowych wadach, akurat wolność sobie cenią – a już na pewno nie dadzą założyć sobie kagańca jakimś smętnym bełkocącym pajacom podpierającym się Lepperem.

Na prezia naród cierpliwość musi mieć większą, bo tak mu każe konstytucja – kadencja kadencją, ale jaka jest miłość do “głowy państwa” w narodzie, to mniej więcej widać.

“Bo taka głuuuuuupia to ja już nie jestem, głuuuupia moooooże, ale taaaaaaka, to już nie!”

Smaczku linkowi podanemu przez Dario dodaje fakt, że o sondażu pisze “Rzeczpospolita”

Sondaż, jak sondaż – moją uwagę zwróciło coś innego. Że opublikowała go Rzeczpospolita – i jej dziennikarze wyciągnęli wnioski, że uładzenie wizerunku Jarkacza przyniosło takie efekty, jakie przyniosło – czyli żadne.

Gdzieś tam wcześniej zapodawałem cytat z felietonu Michała Ogórka – jak to medialni hunwejbini PISu, różne tam Semki, Terleckie, Ziemkiewicze i doktory Migalskie – tak się podminowali walką o IV RP, że mogą teraz wybuchnąć:)

To jak to, oni zwierali szeregi w walce z agenturalną i korupcyjną III RP, sprzedali gęby i nazwiska dla sprawy (i powiedzmy sobie otwarcie – dość tanio; na miłość nie ma rady) – a tu im wódz zaczyna coś bredzić za Tuskiem o miłościach, przeprosinach i współpracy?!

O, niedoczekanie! Trzeba szybciutko przypomnieć wodzowi, jaka powinna być jego twarz i o co i jak ma walczyć. Jak zapomni, to mu Rzeczpospolita przypomni:)

A na osłodę dostanie komentarz “politologa” Migalskiego, który stwierdził, że PO musi podziękować PISowi, że zrobiło CBA, bo dzięki temu nie ma teraz więcej afer, niż za PIS (cudne naukowe spostrzeżenie, nieprawdaż? – PO to złodzieje więksi znaczy, ale CBA działa:)); i że Jarosław w zastraszającym tempie odzyskuje poparcie społeczne, podczas gdy Tusk je traci (jakież bezstronne podejście, a jak osadzone w faktach!)

I tak zjawisko_biologiczne jest zakładnikiem własnej mordy, którą sobie przypięło: i dziesięć razy Klarysew nie pomoże – nawet ci, pożal się Boże, pisowscy naukowcy (Migalski, Zybertowicz, Legutko) przesiąknęli tą paranoją w takim stopniu, że nie bardzo jest z tego odwrót. Nie mówiąc o dyspozycyjnych dziennikarzach – czasem zastanawiałem się, czemu politycy PIS tak chętnie mówili o manipulowaniu narodu przez media – może wyciągali wnioski ze współpracy ze “swoimi” dziennikarzami czy Kurskim? Jak się słucha Semki, to faktycznie, można nabrać obrzydzenia do medialnej manipulacji.

I bardzo dobrze – niech “słuszni”, patriotyczni dziennikarze i naukowcy stoją na straży prawomyślności pisowskiego aparatu. Abyśmy przypadkiem nie zapomnieli, z czym mieliśmy do czynienia. Żebyśmy nie dali nabrać się na gładkie słówka, które nieudolnie próbują przykryć zamordyzm, doktrynerstwo, pychę i gołą żądzę władzy.

@ryszard
Jeśli idzie o dziennikarzy – zgoda

Ale jeśli idzie o naukowców – to zgody nie ma. Ponieważ dziennikarz nie musi być obiektywny – a wobec naukowca wymóg obiektywizmu, to oczywistość i zasada sine qua non jego działania.
Gdyby ci panowie występowali jako ludzie prywatni, względnie nie mieszali do swoich wypowiedzi politycznych dziedzin nauki, którymi się zajmują – nie byłoby sprawy. Dopóki Niesiołowski nie podbudowuje swego autorytetu w dyskusji politycznej mrówkami, a Giertych bredzi o smokach – nie ma sprawy.

Ale jak pojawia się pan, który firmuje własne jawnie stronnicze polityczne wypowiedzi swoją dziedziną nauki (socjologia, politologia czy nawet historia) i podpiera je swoją katedrą i tytułami naukowymi – to postępuje niegodnie i niemoralnie.

Ja już nie mówię o etyce zawodu i o tym, że ludzie wierzą bardziej osobom z prof czy dr przed nazwiskiem.
Chodzi o to, że tacy panowie sprzeniewierzają się nauce, którą ponoć uprawiają! Albowiem można nie żądać obiektywizmu od dziennikarza, od polityka, od działacza społecznego – ale nie wolno żądać obiektywizmu od naukowca!

Taki Geremek na przykład – doktor habilitowany historii, ale kiedy wypowiadał się o polityce, nie czynił tego jako czynny naukowiec – jakkolwiek słusznych rzeczy by wg siebie nie mówił.

Tymczasem tu występuje sobie dr politologii Migalski, na winietkach w telewizjach a jakże z pełnym tytułem naukowym; robi happeningi na rodzimej uczelni z pracą habilitacyjną i polowaniami na agentów i wygłasza w mediach pseudonaukowe komentarze, które dotyczą jego osobistych perypetii tudzież poglądów!

Ja już nie wspomnę o Zybertowiczu, który “rozwibrowywał” służby specjalne i tworzył przeróżne fantastyczne agenturalne konstrukcje na łamach gazet!

Nie cenię sobie szczególnie socjologii czy politologii, ale to, co wyprawiają ci panowie powoduje, że status tych dziedzin nauki w Polsce jeszcze spada!

O ile dziennikarzy mogę ganić za kłamstwo i manipulację – ale nie mam się co przychrzaniać do ich poglądów (wolno im być, jak Semka, “konserwatystą” konserwującym zadawnione lęki po PRL – mnie nic do tego) – o tyle naukowcom nie wolno w żadnym wypadku być tubami jakiejkolwiek partii.

Więc powiem tak: co do dziennikarzy, kwestia gustu – ja nie lubię śliskich krętaczy, ale jest takich pełno po każdej stronie; co do naukowców – to już nie kwestia gustu, lecz braku moralności i politycznej prostytucji, tudzież dewaluacji tego, czego akurat oni powinni bronić.

errata, albowiem jak ma zabraknąć słówka, to oczywiście najważniejszego:
jest:
“ale nie wolno żądać obiektywizmu od naukowca!”
a powinno być rzecz jasna:
“ale nie wolno NIE żądać obiektywizmu od naukowca!”

A do postu Flogistona się nie odniosłem, bo raz, że słuszny; dwa, że go jeszcze nie było:)

@sunset
Gwoli jeszcze dorzucenia kamyczka do tego tematu:
profesorowie (już nie wnikam – zwyczajni, czy funkcyjni) – Bender, Giertych, Nowak, Wolniewicz – czy to nie nadto dowodu, że nie wykształcenie świadczy o mądrości?

Czy nikt nas nie spotkał na studiach zadufanych w sobie głupków z całą kolekcją tytułów naukowych, którzy przy bliższym poznaniu okazywali się nieskomlikowanymi głąbami, którzy opanowali sztukę tworzenia pseudokariery z pseudoosiągnięć? Jedyne, co w nich było naprawdę wielkie, to poczucie własnej wartości.

I nie dotyczy to tylko Polaków rzecz jasna – jak czytam Noama Chomskiego to mi się chce śmiać, jak słyszę o Irvingu, to mi się nóż w kieszeni otwiera, że nie wspomnę o historycznie doniosłych postaciach, jak Miczurin czy panowie profesorowie od frenologii…

A żałosne jest właśnie to, że tego rodzaju smętne postaci próbują implementować swoje dość kuriozalne poglądy na naukę – i na odwrót, usiłują nam wmówić, że za ich brednie są udowodnione naukowo.

Jak ktoś zna antyewolucyjne poglądy na temat rozwoju języka, proponowane przez Chomskiego jako “naukowe”, to wie, że wynikają one z jego marksistowskiego światopoglądu. To, że zaprzecza im zwykła empiria – takiego profesora nie konfunduje.

Można powiedzieć, że szczególnie ostatnie 300 lat było jednym wielkim eksperymentem społecznym, politycznym, gospodarczym. Świat Zachodu przetestował chyba wszystkie możliwe rozwiązania i empirycznie, na milionach królików doświadczalnych niestety, mógł zobaczyć, do czego prowadzą różne rozwiązania ustrojowe, polityczne czy światopoglądowe.

I co? I nic. Mogą sobie być profesorowie, którzy mają tyle rozumu, co pierwszy lepszy facio spod budki z piwem. A cała para poszła w nauczenie się takich terminów, jak “konkret”.

Że wiele ze stosunków społecznych jest rytuałem i fikcją, wie każdy socjolog – ale wiemy to także z doświadczenia. Otóż moim zdaniem jedną z takich fikcji jest w społeczeństwie przywiązywanie nadmiernego znaczenia do tytułów naukowych. Zybertowicz powinien o tym wiedzieć – ale, jak większość z nas, zapewne wypiera ze świadomości rzeczy dla siebie niewygodne:)

A nie wiem, czy zauważyliście, jak rozrośnięte ego mają tacy profesorowie! Ho, ho, odwrotnie proporcjonalne do faktycznych osiągnięć, jak się zdaje.
Ci najlepsi, znani w świecie (a więc w Polsce dość nieliczni) – no, pierwsze z brzegu przykłady: nieżyjąca już biblistka Świderkówna, Wolszczan – skromni, poukładani ludzie.

Widział ich ktoś kiedyś, jak wyprawiają igrce dla tłumu, jak robią sobie drwiny ze zdrowego rozsądku, biegunkowo organizując jakieś Przełomy, Przewroty, czy Koalicje Narodowe? Jak tokują przymykając z lubością oczy i uszy, jak nienawidzą kogokolwiek o innych poglądach, jak nie potrafią słuchać – bo nigdy tego nie umieli – więc jak mogą cokolwiek zbadać?

I jakoś tak się złożyło, że takie to właśnie persony przejściowo przykleiły się do PISu. Przejściowo, albowiem głupota jest zazwyczaj radykalna – i po jakimś czasie znajdą bardziej “polackich Polachów”, niż Jarkacz.
Ale póki co, także i to zjawisko – jak wiele innych negatywnych – PIS wykorzystywał dla utrzymania i zdobycia władzy.

Obyśmy o tym nie zapomnieli.

@ryszard

Wszystko zgoda. Tylko, że każdy ma inną wrażliwość na odcienie. Ja mam uczulenie na łamanie etyki zawodowej przez naukowców. Ale kiedy powątpiewałem co do tego, czy Rydzyk jest szalonym wyznawcą tego, co sam prawi, czy tylko zwykłym cynicznym manipulatorem – nie miałeś wątpliwości.
I zapewne miałeś rację.
Tylko, że każdy inaczej odczytuje postawy innych, różne bywają stopnie naiwności, różne możliwości czytania przekazów pozawerbalnych czy doświadczenie życiowe…

Otóż co do Zybertowicza, to uważam, że nie jest do szpiku zły, tylko uwiedziony i niemądry. Ale co do Semki, czy Migalskiego – jak czytam ich przekaz pozawerbalny i na ile mnie życie postaw ludzkich nauczyło – uważam ich za podłe typy po prostu. I gdybym miał kierować się wyłącznie treścią przekazu werbalnego – Semka i Migalski są nieporównanie bardziej “ułożeni” i “gładcy” od dość prostolinijnego Zybertowicza. Ale nie dałbym za ich moralność i uczciwość złamanego grosza…

Z kolei co do Sobeckiej, czy Boby – tu według mnie w grę wchodzą skutki ich poczynań. W przypadku ludzi, którzy mają większe prawa – należy także oczekiwać większej ilości obowiązków i większej odpowiedzialności.
Przepraszam za porównanie – gdyby Hitler był tylko kiepskim malarzem, lejącym żonę w jakiejś ruderze – to nadal miałby złą i czarną duszyczkę, ale mniej byśmy od niego oczekiwali.
Jeżeli ktoś z butami pcha się do polityki i podejmuje działania, które ważą na losach milionów ludzi, decyduje się tym samym na większą odpowiedzialność i surowszy osąd swoich poczynań.

O ile można mieć i należy wyrozumiałość dla szeregowych miłośników PISu, dziennikarzy – apologetów czy tych nieszczęsnych naukowców – to dla źle robiących polityków nie ma taryfy ulgowej – bo oni realnie mogą niszczyć czyjeś życie.

Dla mnie Rydzyk nie jest groźny przez swoje jaskiniowe poglądy – on jest dla mnie groźny, bo de facto uprawia politykę i jest dość skuteczny.

O ile więc możemy pobłażać wyborcy PIS, czy dyspozycyjnemu dziennikarzowi – to politykowi już pobłażać nie wolno, bo może nam zrobić z życia bagno paroma prostymi ruchami.
I mniej mnie już tu obchodzi, czy zrobił to z głupoty, czy z wyrachowania. Więc dla Sobeckiej nie ma uśmiechów, aczkolwiek świat nie jest czarno-biały, jak piszesz.
Albowiem posłanka Sobecka sama, z własnej i nieprzymuszonej woli, postawiła się w regułach świata czarno-białego, decydując o zostaniu politykiem. Co więcej – sama jest wyznawczynią czarno-białego świata, co czyni ją jeszcze bardziej wdzięcznym obiektem oceny.

Jeśli zatem masz jakieś ciepłe uczucia dla byłego sekretarza POP, to zapewne nie masz ich dla Kiszczaka. Bo pierwszy mógł świństw unikać, a drugi narobił ich całą masę.
“Po owocach ich poznacie”.
I to, że oceniam Kiszczaka dość surowo – nie ma chyba przyczyn w tym, że postrzegam świat czarno-biało. Niektóre ekstrema są po prostu ekstremami – a dla mnie czymś takim są właśnie dyspozycyjni wobec PISu “naukowcy”,

Ale mogę się mylić:)

@Rabbi.t

Dobry artykuł. Już parę razy różni ludzie tutaj, łącznie z niżej podpisanym, wyjaśniali, dlaczego porównywanie mentalności kaczorów i PISu do gomułkowskiej nie jest tylko pustą figurą retoryczną.

Samiśmy zresztą widzieli na tej stronie, iż spory elektorat tej rzekomo prawicowej i antykomunistycznej partii mogą tworzyć sieroty po PRLu…

Różne są tylko diagnozy zjawiska: ja jestem zdania, że czerwone zawsze miało blisko do brunatnego – i środowiska postendeckie (czyli RM i PIS) potajemnie wzdychają za komuną; natomiast ryszard na przykład widzi to, jako czysta pragmatykę dążenia do władzy (bez żadnej ideologii) – jeśli dla władzy trzeba być populistą, to się nim jest i wygaduje się różne, nawet sprzeczne ze sobą głupoty:)

Czyli, różniąc się co do przyczyn – zgadzamy się na ogół co do skutków – i dobrze, że nie tylko my i wybory były, jakie były…

@zlappande
Generalnie się zgadzam, że strategia medialna PIsu nadaje się, żeby o kant d. ją rozbić. Bo, chociaż jak wszystko w polityce, miała być tylko zasłoną dymną – to i nawet dymi słabo. Ale nie skupiałbym się na kwestiach medialnych, jakości garniturów, czy tym co myśli pani Jakubiak.

Ja sobie poczytałem, jak wygląda program antykryzysowy PISu – i to mi dopiero włosy na głowie postawiło!