SpieprzajDziadu.com

i co tu się czepiać..? musi człowiek odpoczywać. Wszak ciężki ma kawałek chleba, a właściwie ugór

joe255 dnia 12 kwietnia 2006

Prędzej czy póżniej, w myśl
zasady” nosił wilk razy kilka “, ojciec Tadeusz beknie i razem z nim jego przydupasy.Swoja postawą
utwierdza tylko swój wizerunek faszyzującego trybuna , który nienawidzi wszystkich i wszystkiego co nie zgadza się z jego ideologią.A wypoczynek na Teneryfie to tylko nic innego jak przyklad chamstwa , arogancji i kompletnego braku szacunku do pamięci o Janie Pawle II , które tylko jest możliwe w wykonaniu bęcwała.Myśle,że dni tego troglodyty z RM są policzone i w końcu, ktoś się otrząśnie i odsunie go od cudownego żródełka( a może postawi zarzuty ), a jak chce pluć jadem to niech to robi na prowincji lub w zamknięciu !

Przemas dnia 12 kwietnia 2006

He he he. A dzisiaj wszystkim wybaczył i prosił o przebaczenie.

Jakoś mu nie ufam Ciemna Strona Mocy przez niego przemawia

Maggi dnia 12 kwietnia 2006

Dajcież naszemu ojcu dyrektorowi chwilę spokoju. Niech chłopię odpocznie po walce z szatanem i niech nabierze sił przed wojną ze zdrowym rozsądkiem, a przede wszystkim z papiestwem. Trzeba mieć nadzieję, że wreszcie dobiorą się temu szamanowi do skóry i wygnają wypierdka do klasztoru o podwyższonym rygorze, gdzie będzie żarł suchy chleb z kozim mlekiem, jeździł furmanką zaglądając osiołkowi w odbyt.

@mario dnia 12 kwietnia 2006

@mario aleś ty obrazowy :). Jakby ktoś to czytał w trakcie kolacji to by mu odebrało apetyt

el_fuego dnia 12 kwietnia 2006

Poczytajcie Panowie i Panie felieton ‘kto dla kogo pracuje’. Rzeczpospolita, wydanie weekendowe, strona 21. Właściwie niczego dodawać nie trzeba.

Janko Walski dnia 12 kwietnia 2006

Juz jest z powrotem! Alez mi ulżyło!!

kurczak dnia 12 kwietnia 2006

Ciekawe te jego przeprosiny były. Raz użył słowa “liberalne” w kontekście “liberalne media” jako prawie obelgi, a za chwile mówił, że jego radio propaguje wolność słowa i nie stosuje (auto)cenzury. Czyli jest… liberalne! Lezeferyzm, róbta co chceta.

Lorn dnia 13 kwietnia 2006

poniżej kopiuje wspomniany artykuł z rzepy, bo go pewnie zablokują za czas jakiś:

Kto dla kogo pracuje

Może już umarłem, tylko mi nikt o tym nie powiedział?

plus_minus_a_3-1.F.jpg
Stefan Bratkowski

Piszę to, co poniżej, z nawyku - nie mając odpowiedzi, czy jeszcze mnie tu potrzebują. Nie było dla mnie, stałego felietonisty, miejsca akurat w numerze z obroną maccartyzmu, numerze poświęconym papieżowi, który mnie znał od roku 1956 i od którego jeszcze w roku 1997 dostałem w liście z odręcznym podpisem króciutką recenzję z mojej “Wiosny Europy”; całe lata 80. jeździłem po Polsce, od Przemyśla po Gorzów i Szczecin, mówiłem, co niesie nauczanie społeczne Kościoła, znowu teraz prawie zapomniane. Może już umarłem, tylko mi nikt o tym nie powiedział? Ale ostatni felieton zawodowiec napisać powinien jeszcze z trumny…

W roku 1997, dokładnie 9 lat temu, pisałem dla “Pressu” Andrzeja Skworza “Kto pracuje dla Primakowa” - rzekomą przejętą instrukcję Primakowa z czasów, gdy kierował wywiadem, dla jego ludzi w Polsce:

“Traktujemy z najwyższą powagą niebezpieczeństwo, że Polska może zostać członkiem NATO i tym samym raz na zawsze wyjść poza sferę naszej kontroli. Jej przyjęcie do NATO być może w ogóle uniemożliwi nam odzyskanie kraju, mającego dla Rosji szczególne znaczenie. Dlatego deklarację Borysa Jelcyna, że zrobimy wszystko, co możliwe, by zapobiec rozszerzeniu NATO, należy rozumieć, towarzysze, jako zobowiązanie do podjęcia wszelkich działań dla realizacji tego celu.

Bezpośrednie nasze protesty i groźby mogą nie odnieść większego skutku. Jedyne skuteczne przeciwdziałanie wejściu Polski do NATO podjąć można tylko na terenie jej samej i siłami jej obywateli, tak by przekonać ogół polskiego społeczeństwa o szkodliwości połączenia z Europą Zachodnią.

Nie mogą takiego przeciwdziałania podjąć ludzie, których łatwo rozszyfrować jako naszych “agentów wpływu”, jako ludzi od nas zależnych lub takich, których moglibyśmy szantażować. Należy wyszukać, pobudzić i wesprzeć ludzi, którzy będą wiarygodnie powoływali się na swe patriotyczne uczucia i na swą wierność Kościołowi katolickiemu.

Byłoby wskazane, żeby to byli ludzie identyfikowani z Kościołem, ale na tyle organizacyjnie od Kościoła niezależni, by jego zwierzchnicy nie mogli bezpośrednio skarcić ich, przywołać do porządku ani zablokować ich aktywności. Powinni być to ludzie wygórowanej ambicji własnej, próżni, podatni na pokusę rozgłosu, a sfrustrowani nie dość wysoką pozycją społeczną i tym samym naładowani naturalną agresją. Należy dla ich wsparcia posłużyć się w pewnym ograniczonym stopniu naszymi ludźmi z kręgu dawnego Paksu, pilnując jednak, żeby nie wysuwali się za bardzo na czoło i nie zostali w swych rolach rozpoznani.

Byłoby ideałem, żeby ta działalność przekształciła się w ruch religijny o charakterze sekty, z własnym duchowym przywódcą, niezależny od biskupów, a przenikający aż do poziomu parafii i zdolny budować własne, odrębne w stosunku do hierarchii Kościoła struktury. Kiedy ruch taki uzyska dostęp do masowych środków przekazu, a więc własną rozgłośnię radiową, stację telewizyjną lub gazetę, strategicznym celem powinno być zdobycie w możliwie najkrótszym czasie takich wpływów, by zwierzchnicy Kościoła musieli się z tym ruchem liczyć, przekonani, że reprezentuje on głos ludu.

Ruch ten winien posługiwać się językiem religijnym, deklarować każdym słowem nie tylko wierność, ale i najwyższe zaangażowanie w służbę ukochanej przez Polaków Matce Bożej, nieść swoim potencjalnym zwolennikom ciepło chrześcijańskie i pomoc duchową. Należy więc kierować się przede wszystkim do ludzi dotkniętych poczuciem krzywdy, niezaradnych, zagubionych, samotnych, podtrzymywać w nich te uczucia i przedstawiać się jako jedyni przyjaciele, zdolni do współczucia i zrozumienia.

Dopiero wtedy należy wpajać im poglądy, odpowiadające naszym interesom - nie trzeba się obawiać porównywania Brukseli do Moskwy, trzeba wytworzyć poczucie równości między tymi “źródłami dyktatu”. Dla skompromitowania Polski wobec Zachodu trzeba, ile razy się da, operować hasłami i wyzwiskami antysemickimi. Należy pozyskać jak najwięcej zwolenników, przyjmujących do wierzenia podawane im argumenty i wyznających je bez dyskusji. Mają oni modlić się przede wszystkim za swego przywódcę duchowego i ślepo go słuchać, wierząc każdemu słowu. Nawet zdemaskowany, ten ruch na tyle rozbije Kościół polski i posieje tyle zamieszania, by warto było podjąć wysiłki”.
Stefan Bratkowski

implexor dnia 13 kwietnia 2006

Ojej juz wrocil
A nie mogl tam zostac na zawsze?

mariajuana dnia 13 kwietnia 2006